Jak zostać fotomodelką z portfolio od zera

Najczęstszy błąd na starcie polega na odwróceniu kolejności. Kandydatka zakłada, że najpierw trzeba zainwestować w sesję, zbudować portfolio, a dopiero potem zgłaszać się do agencji. W praktyce jest odwrotnie: portfolio powstaje z realnych zleceń, a do pierwszego zlecenia wystarczą zdjęcia referencyjne zrobione telefonem.

Czym różni się zdjęcie referencyjne od portfolio

Zdjęcie referencyjne, nazywane w branży polaroidem, ma jedno zadanie: pokazać, jak wyglądasz naprawdę. Bez makijażu, bez obróbki, bez pozy. Fotograf i booker patrzą na proporcje, na to, jak układa się sylwetka, na cerę i włosy. Portfolio pokazuje coś innego: co potrafisz przed obiektywem i w jakich stylistykach już pracowałaś.

Na etapie zgłoszenia liczy się to pierwsze. Mocno obrobiony kadr działa na Twoją niekorzyść, bo booker nie jest w stanie ocenić, czy to, co widzi, ma pokrycie w rzeczywistości. Zdjęcie, po którym na planie następuje rozczarowanie, kosztuje więcej niż brak zdjęcia.

Trzy zdjęcia, które wystarczą do pierwszego zgłoszenia

• portret en face: twarz zwrócona do obiektywu, włosy odsłaniające twarz, brak makijażu, światło dzienne od frontu
• cała sylwetka: dopasowany, prosty strój, ręce swobodnie wzdłuż ciała, stopy w kadrze, jednolite tło
• profil: pełny bok, ramiona widoczne, ta sama fryzura i ten sam strój co na dwóch poprzednich

Praktyczne warunki: stań przy oknie w ciągu dnia, tyłem do ściany w jednolitym kolorze, poproś kogoś o zrobienie zdjęć z wysokości Twojej klatki piersiowej, z odległości około dwóch metrów. Telefon trzymany w pionie, bez zoomu, bez filtra. To całe wyposażenie.

Parametry, które trzeba zmierzyć raz

Bez tych danych zgłoszenie jest niekompletne, a niekompletne zgłoszenia lądują w kolejce do wyjaśnienia. Zmierz się miarką krawiecką, na cienkim ubraniu, i zapisz wyniki w centymetrach.

• wzrost bez butów
• obwód biustu, talii i bioder, w tej kolejności
• rozmiar odzieży i rozmiar obuwia
• kolor włosów i kolor oczu, opisane prosto
• miasto i realny zasięg dojazdu oraz dyspozycyjność w konkretnych dniach

Gdzie realnie zaczyna się praca

Najwięcej wejść do zawodu odbywa się przez sesje katalogowe i e-commerce. To zlecenia powtarzalne, planowane z wyprzedzeniem, w których liczy się punktualność i zgodność z rozmiarówką, a nie efektowne portfolio. Kolejne w kolejności są materiały wizerunkowe firm, gdzie szuka się naturalności, oraz zdjęcia produktowe, w których czasem w kadrze widać wyłącznie dłonie albo sylwetkę.

Segment modowy, o którym myśli większość osób na starcie, jest najwęższy i najbardziej sezonowy. Można do niego dojść, ale znacznie łatwiej z doświadczeniem zdobytym w segmencie komercyjnym niż bez niczego.

Współpraca za zdjęcia, czyli kiedy ma to sens

W branży funkcjonuje wymiana, w której fotograf i modelka pracują bez wynagrodzenia, a rozliczają się materiałem. Może być uczciwa, jeśli obie strony czegoś potrzebują i jeśli zasady są spisane. Ustal przed sesją, ile zdjęć dostaniesz, w jakim terminie, w jakiej rozdzielczości i gdzie każda ze stron może je publikować.

Sygnałem ostrzegawczym nie jest sama propozycja wymiany, tylko brak konkretów: brak umowy, brak listy ustaleń, nacisk na sesję w bieliźnie na pierwszym spotkaniu albo miejsce prywatne zamiast studia. Pierwsza sesja z nową osobą powinna odbywać się w miejscu publicznym lub w studiu, a Ty masz prawo przyjść z osobą towarzyszącą.

Co dalej po pierwszych zdjęciach

Zbuduj kartę modelingową, czyli jedną stronę z parametrami, kategorią, dyspozycyjnością i krótkim opisem doświadczenia, i wysyłaj ją razem ze zdjęciami. Kreator na tej stronie robi to na podstawie danych, które wpiszesz, i wypisuje, czego jeszcze brakuje. Kiedy zaczniesz dostawać zlecenia, zdjęcia z nich stopniowo zastąpią materiał referencyjny i wtedy dopiero powstanie portfolio.